Toen mijn buurvrouw stierf in 2004 en ik van dichtbij mee had gemaakt hoe ze ziek was geworden en uiteindelijk stierf werd ik bang voor ziektes.
Toen ze was overleden verscheen de rouwauto en stapten er mannen in donkere pakken uit om haar op te halen,ik hoorde de kist langs de deurposten bonken en dat gaf me de kriebels.
Sinds die dag merk ik dat ik bij elk dingetje meteen het ergste denk,het is altijd een ernstige fatale ziekte en het kan nooit eens iets simpels zijn.
Ik schaam me ervoor,want ergens weet ik natuurlijk wel dat er geen reden tot paniek is maar mijn lichaam geeft andere signalen af.
Ik voel me angstig,wordt misselijk en heb zweterige handen. Ik hoef maar een verhaal te horen van iemand of ik ben het haasje,ik voel dan echt lichamelijke verschijnselen. En ik weet dat dat komt omdat ik me dan erg focus op dat deel van mijn lichaam.
Elke keer is er paniek en moet ik uiteindelijk naar de huisarts die me dan nakijkt en geruststelt tot het volgende enge ding zich aandient.
Achteraf denk ik altijd "Sufferd heb je je weer voor niks druk gemaakt"
Dat heeft weinig nut want ik stink er elke keer weer in.
Voor mijn gezin is dat dus ook geen pretje voor manlief helemaal hij heeft het maar te verduren als ik bang ben. En soms is hij er boos van en dat begrijp ik best.
Sinds kort probeer ik me te ontspannen door oefeningen of muziek te luisteren en vooral ook op mijn ademhaling te letten.
Vandaag had ik bedacht om het hier maar eens te delen,misschien helpt het als je het van je af kan schrijven :)
Ik hoop dat het ooit wat minder wordt..
| 
Het regende pijpestelen gisteren en mijn lief ging ff snel een paar boodschappen doen terwijl ik wachtte in de auto met onze hond.
Nou ik heb hem hoor,de E-reader!
Het jaar loopt alweer ten einde en wat is er weer veel gebeurd!
zo belangrijk dat we maar doorgaan met bekritiseren,vingertjes wijzen,uitlachen,pesten.
